MAKARON Z CZERWONYM PESTO Z NERKOWCA / MACARRONES CON PESTO ROJO DE ANACARDOS

Lubię czasem posiedzieć w kuchni przez kilka godzin, ale zdecydowanie częściej potrzebuję pomysłu na pyszny i szybki obiad. Najchętniej wybieram te, których przygotowanie nie przekracza długości ugotowania makaronu/kaszy/ryżu etc. Takim daniem jest pasta al pesto. Zieloną salsę z bazylii serwowałam rodzinie i znajomym przez całe lato, później przygotowywałąm ją też z rukoli, a ostatnio również z mieszanki kolendry, pietruszki i rukoli. Można używać również różnych rodzajów orzechów i serów. Panuje w tym temacie spora dowolność i mamy duże pole do popisu. Tym razem, wymyśliłam sobie czerwone pesto z z suszonych pomidorów, nerkowców i dojrzewającego  sera owczego (o bardzo wyrazistym smaku). 

************************************************************************************************

A veces me gusta estar en la cocina durante horas, pero en la mayoría de las ocasiones necesito una idea para un almuerzo rico y rápido, Mis favoritos son los que no requiren más tiempo de lo que se tarda cociendo la pasta/arroz/otro cereal etc.  Las pasta al pesto cumple estos requisitos. El verano pasado servía de vez en cuando el pesto verde de albahaca a mi familia y los amigos. Después lo preparé de rúcula y en otra ocasión, de una mezcla de cilantro, perejil y rúcula. Además, se puede utilizar diferentes frutos de cáscara y varios tipos de queso. Hay mucha libertas en este tema y un gran abanico de opciones. Esta vez, se me ha ocurrido una idea de preparar un pesto rojo de tomates secos, anacardos y queso de curado de oveja (con un sabor bastante fuerte). 

SPAGHETTI AL RAGÙ Z INDYKA / ESPAGUETIS CON RAGÚ DE PAVO

Z dnia na dzień coraz bardziej tęsknię za włoską kuchnią. Od czasu do czasu muszę pocieszyć się przyrządzając jakiś frykas z włoskich smaków. Trudno było by mi zdecydować, który specjał jest moim ulubionym, ponieważ kuchnia Półwyspu Apenińskiego oferuje naprawdę szeroką gamę smakołyków. Jednym z dań, które podbiły moje serce (poza żołądkiem) są melanzane alla parmigiana czyli bakłażany zapiekane z serem i sosem pomidorowym ( z mięsem lub w wersji wege). Ale prawdziwa włoska pizza, pasta, czy risotto to raj dla podniebienia. Nie zapominając o tiramisù, które dosłownie powala na kolana. Rytualne poranne cappuccino, w przerwie między zajęciami, popołudniowe espresso z widokiem na kopułę Brunelleschiego i spacery wzdłuż Arno pod pretekstem odwiedzenia ulubionej lodziarni – to były piękne czasy!

Tym razem miałam chętkę na talerz pysznej pasty. Choć najpopularniejsze ragù przygotowuje się z cielęciny lub wieprzowiny, wybrałam tym razem indyka. Jak mówią Włosi, nie chodzi o to by zrobić zupę z makaronem, a gęsty sos do makaronu. Tutaj podrzucam krótki filmik o tym jak sprawdzić czy sos jest odpowiednio gęsty. Konsystencję ragù dobrze widać również na jednym z poniższych zdjęć (ostatnie z przygotowywania sosu). Pastę dorzucamy do sosu i dokładnie mieszkamy. Już na talerzu posypujemy startym parmezanem. Jeszcze słówko o ziołach: spadł śnieg i niestety mój zielnik zmarzł, więc użyłam suszonego tymianku i majeranku. Kto może, zachęcam do użycia świeżych.

*******************************************************************************************************************************

Cada día más echo de menos a la cocina italiana. De vez en cuando tengo que consolarme preparando un manjar exquisito a la italiana. Me resultaría complicado decidir cuál es mi plato favorito, porque la gastronomía de la Panínsula itálica ofrece un grande abanico de exquisidades. Uno de los platos que me ha llegado al corazón (aparte del estómago) son melanzane alla parmigiana, es decir berenjenas asadas con queso y salsa de tomate (con carne o en versin vegetariana). Pero todo tipo de pizza, pasta o risotto, es un paraíso para el paladar. No olvidándome tampoco del tiramisù que me mata. El ritual del cappuccino mañanero en el recreo, el espresso de la tarde tomado con vistas a la cúpula de Brunelleschi y los paseos a lo largo del río Arno con con el pretexto de tomar un helado en mi heladería favorita – ¡qué buenos tiempos aquellos!

Esta vez he tenido un antojo de un rico plato de pasta. Aunque la salsa ragú se suele hacer a base de ternera o carne de cerdo, he elegido pavo. Los italianos dicen que no se trata de una sopa de ragú con pasta, sino un plato de pasta con salsa. Aquí os dejo un breve vídeo con instrucciones sobre cómo comprobar la consistencia de la salsa. (Está en polaco, pero para entender es suficiente ver la imagen). Además, la consistencia adecuada se puede apreciar en una de las fotos que vienen a continuación (la última de la preparación de la salsa). Pasamos la pasta a la sartén con la salsa y mezclamos bien. Una vez en platos, le echamos encima un poco de parmesano rallado. Para terminar, un comentario sobre las hierbas: desgraciadamente ha nevado y las plantas de mi herbario se han congelado. He tenido que usar el romero y el tomillo secos confeccionados, pero quien puede, les aconsejo usar los frescos.

SPAGHETTI Z PESTO Z RUKOLI, ORZECHÓW WŁOSKICH I PECORINO / ESPAGUETIS CON PESTO DE RÚCULA, NUECES Y PECORINO

Za każdym razem, kiedy potrzebuję odrobinę rukoli do sałatki zostaję później z prawie całym opakowaniem w lodówce, które najczęściej się marnuje. Bardzo tego nie lubię, więć tym razem postanowiłam ją wykorzystać i zrobić z niej pesto. Stanowczo uważam, że producenci zieleniny powinni szykować nam nieco mniejsze porcje. Tymczasem musimy sobie radzić inaczej, na przykład przygotowując pyszną pastę z zielonym sosem. 

Cada vez que necesito un poco de rúcula para una ensalada luego me queda el paquete casi entero en el frigo, que normalmente se echa a perder. No me gusta nada que pase eso, por lo cual hoy he decidido aprovecharla y la he usado para la preparación del pesto. Creo que los fabricantes de las hortalizas de hoja, categóricamente, deberían prepararnos raciones más pequeñas. Mientras tanto, tenemos que apañarnos preparando por ejemplo un delicioso plato de pasta y salsa verde.